Από το 1945 η λέξη «ολοκαύτωμα» έγινε συνώνυμη με τη δολοφονία εκατομμυρίων Εβραίων της Ευρώπης από το 1939 ως το 1945. Στην εβραϊκή χρησιμοποιείται η λέξη «shoah» (καταστροφή).
Τα ολοκαύτωμα ήταν η κορύφωση του δράματος που έζησαν οι Εβραίοι για περίπου δύο χιλιάδες χρόνια.
Με την άνοδο των ναζί στη Γερμανία οι διώξεις εξελίσσονται σε γενοκτονία, καθώς εξτρεμιστές τους κατηγορούν ως υπαίτιους για την ήττα του Α’ Παγκοσμίου πολέμου.
Έξι εκατομμύρια Εβραίοι χάθηκαν στα κρεματόρια, τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, στις φυλακές.
Μετά τον πόλεμο πολλοί καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων κάποιοι που έζησαν τις θηριωδίες των στρατοπέδων, αποτυπώνουν ζωγραφικά το μεγαλύτερο έγκλημα της ιστορίας. Karl Bodek (1905 – 1942) και Kurt Conrad Löw (1914 – 1980).
Ο Bodek (Εβραίος της Ουκρανίας) και ο Löw (Αυστριακός σοσιαλιστής) συνεργάστηκαν αρκετές φορές, υπογράφοντας από κοινού πολλά από τα έργα τους. Το μικρό σε διαστάσεις έργο «Μια Άνοιξη» έγινε σε συνεργασία των δύο καλλιτεχνών που κρατούνταν στο στρατόπεδο αιχμαλώτων Γκουρς στη νότια Γαλλία. Η πεταλούδα πάνω στο συρματόπλεγμα ανυπομονεί για την ελευθερία της με φόντο τα ισπανικά βουνά που ήταν το όνειρο και ο στόχος των κυνηγημένων Εβραίων και Γάλλων. Το πανέμορφο έργο τους συμβολίζει τη θέληση τους να επιβιώσουν και την ελπίδα τους για το μέλλον. Τελικά ο ένας ακολούθησε την πεταλούδα, ο άλλος όχι.
Ο Kurt Löw κατάφερε να διαφύγει στην Ελβετία, αλλά ο Bordek οδηγήθηκε στο Άουσβιτς και δολοφονήθηκε. (Μουσείο Τέχνης Yad Vashem, Ιερουσαλήμ). Οι μαθητές του Γ2 εμπνεύστηκαν από τον πίνακα του BOrdek και δημιούργησαν ακούγοντας “dancing to the end of love” και οι μαθητές του Γ1 συζήτησαν και είδαν σχετικά βίντεο με το θέμα. Το σαγηνευτικότατο “Dance me to the end of love”, το οποίο λόγω της ρομαντικής ατμόσφαιράς του θεωρήθηκε εκ των κορυφαίων ερωτικών ύμνων τού 20ού αιώνα, αναφερόταν τελικά στη φρίκη και την κτηνωδία του Άουσβιτς». Οι μαθητές του Β’2 δημιούργησαν τις δικές του αφίσες ως αφιέρωμα στην ημέρα. Οι μαθητές του Δ’1 έμαθαν το τραγούδι «Είμαι από το Ρεζί Βαρδάρι» του Ιάκωβ Λεβί το οποίο είναι γραμμένο πάνω στην μουσική του Βασίλη Τσιτσάνη στη «Σαλονίκη τα στενά». Στο τέλος όλο το σχολείο βγήκε στο προαύλιο του σχολείου και σχηματίσαν με τα σώματα τους την λέξη και το σύμβολο της ειρήνης.
